خَو

دوش خو دیدم گِرُهتی زِر بغل بُردی دِلَه

بی صلاحُم نیمه شَو اومی دَرآوُردی دِلَه

شوق کِردُم که امانَت دادمِت،رَحمِت بیا

شَرم قرآنِ خدا کُن سَی دِلُم،وَهمِت بیا

خَش وحالِ هر دوتامو بی،نَکِردی جون فِدا

سیم بگو کی گَپ درو زَه،که وَم وابیدی جدا

یه پَسینی بی خَبَر،انگار خَشی زَه وَر دِلِت

هرچه کِردُم اِلتماسِت،مَی تَشی ایرَه سَر دِلِت

رفتیو موندُم خُمِ تَک، وا غَمِ نادیدَنِت

بَس تلاش کِردُم دَ مُردُم،سی یهلَحظَه بیدَنِت

اومَم وی شَهرِ غَریب و،ای هَمَه فِکر و خِیال

دیرِ دیرابی و نومَی،سی موهَم نیمونِه حال

گپ و مِردی هَم نَزَن،دیدی کَلَک زی و دِلُم؟

سَرِ وُردِ غَم وریسای،رَهتی و کِردی وِلُم

آخَرِ دُنیا نَوابی،کوه و کوه هَم ایرَسِه

بِنگَر اوسو کی پَشیمون و ذَلیل و بی کَسِه؟

مثل تو نیسوم ،بِرَه هی ایزَنی دم و دمم

سَر به زیرُم به خُدا، ار زِر قَسَممو بِزَنُم

کار و کارِت نَدارُم،عاقِل وابیدُم رَدی!

سیل هیچکَس نیکنُم،بعدِ تو وا چشمِ بَدی

شیدای دیدار

+ نوشته شده در جمعه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۱ ساعت 0:32 توسط زهره یاری  |